Jeśli tylko nie pojawiło się żadne poważne schorzenie natury ginekologicznej, neurologicznej lub endokrynologicznej, nie musi się Pani obawiać, że utraciła Pani na zawsze zdolność do przeżywania orgazmu. Mamy tu do czynienia z tzw. dysfunkcją wtórną, która oznacza pojawienie się trudności ze szczytowaniem po okresie, kiedy problem ten nie istniał. Znane są też przypadki dysfunkcji pierwotnej bądź absolutnej – cierpią na nią kobiety, które nigdy, w żadnej sytuacji nie osiągnęły satysfakcji seksualnej. Powody zaburzeń mogą być bardzo różnorodne i wobec braku dokładnych danych od pacjentki nie da się niczego pewnego powiedzieć.

Mogę tylko domniemywać, że to stres i zmęczenie wywołane nową pracą przyczyniły się do powstania problemu. Medycyna zna jednak wiele więcej przyczyn. Jedną z nich może być utajona wrogość do partnera wynikająca z konfliktów między kochankami, głębokiej urazy lub odkrycia zdrady. Inne to np. lęk przed niechcianą ciążą, przesadne skupienia się na przyjemności partnera, obawa przed utratą kontroli nad swoim zachowaniem, a w rzadkich wypadkach także dyskomfort i przykrość odczuwana tuż przed pojawieniem się orgazmu, które skutecznie studzą chęć jego osiągnięcia. W większości wypadków z problemem można poradzić sobie samodzielnie lub z pomocą partnera. Dystans do pracy i więcej czasu przeznaczonego na relaks pomoże w walce ze stresem i zmęczeniem.

Oziębłość w stosunku do partnera może zniwelować zmiana relacji, jakie was łączą – warto podjąć wysiłki celem poprawy kontaktu, nie zaszkodzi otwarcie wyznać, co boli nas w drugiej osobie. Nie należy też lekceważyć gry wstępnej i dołożyć starania by same pieszczoty dawały już maksimum satysfakcji. Jeśli jednak w żadnym z tych przykładów nie odnajduje Pani znajomych cech, proponuję odwiedzić ginekologa bądź seksuologa, którzy rozpoznaje przyczyny zaburzenia.

prof. Zbigniew Lew-Starowicz